Termet Antike të Durrësit janë mbetje arkeologjike të komplekseve termale publike që datojnë nga periudha romake, dhe janë ndër monumentet më të rëndësishme të trashëgimisë së antikitetit në qytetin bregdetar të Durrësit. Ato u zbuluan pothuajse plotësisht në vitin 1960, gjatë punimeve për ndërtimin e godinës së Pallatit të Kulturës “Aleksandër Moisiu” në zemër të qytetit.
Këto terme, të cilat shtriheshin nën nivelin e rrugës së sotme, përfaqësojnë një nga hapësirat publike më karakteristike të qytetërimit romak në Dyrrahium (emri antik i Durrësit), ku qytetarët jo vetëm kryenin ritualet e pastrimit, por edhe bashkëbisedonin, pushonin dhe zhvillonin kontakte sociale. Struktura fillestare përfshinte ambiente të rregulluara si: Dhoma e apodyteriumit (dhoma e zhveshjes), Tepidariumi (dhoma e ngrohtë) me dysheme të pajisur me tulla hipokaust për ngrohje nën dysheme, Frigidariumi (dhoma me ujë të ftohtë), Pishina publike dhe hapësira të lidhura me procesin e banjove të përditshme në Romë.
Një pjesë e dyshemesë prej mermeri bardh e zi, në formë “shahu”, është ende e dukshme në sipërfaqe, duke reflektuar nivelin e lartë të arkitekturës dhe gjallërimin urban të qytetit antik.
Sipas analizave arkeologjike, sistemi termal ka funksionuar kryesisht nga shekulli II e deri në shekujt V–VI pas Krishtit, duke pasqyruar edhe ndryshimet kulturore e sociale që shoqëruan mbylljen e banjove publike me përhapjen e krishterimit dhe transformimet urbane të periudhave të mëvonshme.
Termet janë pjesë e pasurisë arkeologjike të qytetit së bashku me strukturat e tjera antike, si Amfiteatri Roman dhe Forumi Bizantin, duke krijuar një mozaik të plotë të historisë së Dyrrahiumit për vizitorët dhe studiuesit.
Termet Antike të Durrësit janë sot një komponent i vyer i trashëgimisë kulturore të qytetit, i shpallur monument kulture, dhe mbeten një destinacion i rëndësishëm për të kuptuar jetën publike, sociale dhe qytetare të Romës së lashtë në brigjet e Adriatikut.
