Brenda strukturës së Amfiteatrit të Durrësit, monumentit më të madh romak në Ballkan, është zbuluar një kishëz e vogël paleokristiane, që dëshmon për transformimin gradual të hapësirave publike antike në ambiente të kultit të krishterë pas mbylljes së spektakleve gladiatoriale në shekullin IV pas Krishtit. Amfiteatri i Durrësit u nda nga përdorimi i tij fillestar dhe një kapelë u ndërtua në gjysmën e dytë të shekullit V–VI, duke shërbyer për ceremoni të jetës së përditshme dhe funerale të komunitetit të hershëm kristian në këtë zonë.
Kishëza është zbukuruar me afreske dhe mozaikë dekorativë, që ndihmojnë në kuptimin e estetikës sakrale dhe praktikave liturgjike të hershme. Përmes fazave të ndërhyrjes, ekspertët kanë identifikuar se ajo u përdor vazhdimisht në periudhën bizantine të shekujve të mesëm të hershëm, edhe pse ndërtimet dhe gjetjet e mëvonshme tregojnë se funksione të kultit janë ruajtur në këtë pjesë të amfiteatrit edhe më vonë.
Në kontekstin arkeologjik, kjo kishëzë paraqet një dëshmi të rrallë të bashkëjetesës historike mes kulturës romake dhe krishterimit të hershëm, duke përfaqësuar një hapësirë të shenjtë brenda një ndërtese të mëparshme profane. Ajo është një nga ndalesat kryesore për vizitorët që eksplorojnë Amfiteatrin e Durrësit dhe sjell në pah kthesat e besimit dhe funksioneve sociale që ky monument ka përjetuar gjatë mijëvjeçarëve.
