Bazilika e Tepes është një sit arkeologjik i rëndësishëm paleokristian në kodrën e Tepes, në zonën e ullishtave në perëndim të qytetit të Elbasanit. Ky monument kulture përfaqëson një nga dëshmitë më të hershme të pranisë dhe zhvillimit të komuniteteve kristiane në territorin e Shqipërisë së sotme.
Bazilika, e orientuar me absidë nga lindja, u zbulua nëpërmjet gërmimeve arkeologjike të viteve 1968–1969 dhe zë një sipërfaqe prej rreth 600 m². Struktura e saj përfaqëson një plan karakteristik bazilikal me tre nefe, të ndara nga dy arkada mbi pilastra dhe e pajisur me një narteks të gjatë në perëndim, përkatësisht hapësira hyrëse që i paraprin ambienteve kryesore të lutjes.
Në bazë të të dhënave arkeologjike, bazilika i përket periudhës së shekujve IV–V të erës sonë, duke dëshmuar zhvillimin e krishterimit të hershëm në këtë zonë pas pranimit të fesë në Perandorinë Romake. Përmes ndryshimeve të ndërtimit dhe fazave të përdorimit, ajo dëshmon për transformimin e funksionit liturgjik dhe komunitar të hapësirave të saj gjatë periudhave të mëvonshme.
Struktura ka tri nefe: nefi qëndror me përmasa më të mëdha, i cili përfundon me absidë gjysmërrethore lindore, si dhe nefe anësore më të ngushta që lidhen me pjesën kryesore përmes hapësirave të ndara. Gjetjet arkeologjike përfshijnë gjurmë muresh të themeleve, fragmente të dyshemesë së mozaiku dhe një ndarje të ambientit të altarit nga naosi, që i japin këtij siti një vlerë të lartë studimore për arkitekturën e Kishës së hershme në vend.
Bazilika e Tepes është e shpallur monument kulture i kategorisë së parë dhe përbën një pjesë të vyer të pasurisë arkeologjike të Elbasanit. Ajo është një pikë kyçe për vizitorët dhe studiuesit që duan të njohin rrënjët e hershme të krishterimit dhe arkitekturës sakrale në këtë pjesë të Ballkanit.
