Amfiteatri i Durrësit është një nga monumentet historike më të rëndësishme dhe më të mëdha të antikitetit në Shqipëri dhe në rajonin e Ballkanit. Ai ndodhet në qendër të qytetit bregdetar të Durrësit, vetëm pak metra larg detit Adriatik, duke dëshmuar për rëndësinë e këtij qyteti në kohën e Perandorisë Romake.
Ky amfiteatër është ndërtuar në fillim të shekullit II pas Krishtit, në periudhën e sundimit të Perandorit Trajan, dhe konsiderohet amfiteatri romak më i madh ndërtuar ndonjëherë në Gadishullin Ballkanik. Strukturat e tij madhështore e kanë pasur një kapacitet prej rreth 15 000 deri në 20 000 spektatorë, një pjesë e konsiderueshme e popullsisë antike, ku zhvilloheshin shfaqje luftarake, dyluftime gladiatorësh dhe evente publike të kohës.
Amfiteatri ishte në përdorim deri në shekullin IV pas Krishtit, por u dëmtua nga tërmete të mëdha dhe ndryshime të strukturës së qytetit. Gjatë periudhave të mëvonshme, në hapësirat e tij janë ndërtuar kapela të hershme kristiane, që ruajnë mbetje mozaikësh dhe afreskesh, duke dëshmuar për përzierjen historike të funksioneve fetare dhe publike në vend.
Amfiteatri u zbulua rastësisht në vitin 1966 nga arkeologu shqiptar Vangjel Toçi, dhe studimet dhe gërmimet e mëtejshme kanë nxjerrë në dritë pjesë të mëdha të tij, duke i kthyer rrënojat në një sit arkeologjik të hapur për publikun.
Sot, Amfiteatri i Durrësit është një nga atraksionet arkeologjike më të vizituara në vend, i përfshirë në listën tentative të vendeve të trashëgimisë botërore të UNESCO‑s për Shqipërinë, dhe vazhdon të tërheqë vizitorë vendas dhe të huaj që duan të eksplorojnë historinë romake në Adriatik.
Rëndësia e tij qëndron jo vetëm në madhësinë dhe arhitekturën e tij, por edhe në vlerat kulturore dhe historike që lidhen me jetën dhe shoqërinë antike të qytetit të Dyrrahiumit (emri antik i Durrësit), duke e bërë atë një pikë referimi kryesore të turizmit kulturor në Shqipëri.
