Hamami i Kalasë së Elbasanit është një nga objektet më të vjetra të trashëgimisë arkitektonike osmane në qytet, i ndërtuar në shekullin XV, menjëherë pas ngritjes së Kalasë nga Sulltan Mehmeti II. Ky hamam (banjë publike) u shërbente banorëve të lagjes së brendshme të kalasë dhe është një nga shembujt më të hershëm të arkitekturës së objekteve të shërbimit publik në territorin shqiptar.
Ndërtesa është ndërtuar me gurë gëlqerorë dhe tulla, sipas teknikës tradicionale osmane, dhe përbëhej nga disa ambiente karakteristike të tilla si: holl për pritje, dhoma të ngrohura, dhoma për avull dhe pastrim, si dhe një strukturë për ngrohjen e ujit (hypocaust) në pjesën e pasme. Kupolat gjysmë-sferike, që dikur mbulonin ambientet kryesore, kishin dritare të vogla xhami për ndriçim natyral dhe avullim.
Sot, Hamami ruhet si monument kulture i kategorisë së parë, megjithëse sot është ruajtur vetëm pjesërisht. Rrënojat e tij ndodhen pranë hyrjes lindore të Kalasë, dhe mbeten një dëshmi e jetës sociale dhe arkitektonike të periudhës osmane në Elbasan.
