Mishi i kecit në hell ose në saç, ashtu si përgatitet në zonën e Finiqit, është një nga gatimet më përfaqësuese të traditës së jugut, ku mënyra e gatimit lidhet ngushtë me festat, gëzimet familjare dhe kuvendet e fshatit. Në Finiq dhe fshatrat përreth, keci konsiderohet mish i butë, aromatik dhe i përshtatshëm për gatim të ngadaltë, ndaj përdoret shpesh në raste të veçanta.
Kur përgatitet në hell, keci përzihet fillimisht me kripë të trashë, rigon të thatë të zonës dhe vaj ulliri vendas, i cili i jep aromën karakteristike mesdhetare. Vendoset në hell dhe piqet ngadalë mbi zjarr druri, zakonisht ulliri ose lis, duke u rrotulluar vazhdimisht që mishi të marrë ngjyrë të artë dhe të mbetet i lëngshëm brenda. Aroma që lëshon gjatë pjekjes është një pjesë e vetë atmosferës së festës.
Në saç, përgatitja merr një karakter edhe më shtëpiak dhe më tradicional. Copat e kecit vendosen në një enë të gjerë hekuri, shpesh me pak qepë, hudhra, gjethe dafine dhe shumë vaj ulliri. Mbi enë vendoset saç-i i nxehtë i mbuluar me prush, duke krijuar një pjekje të dyanshme që e zbut mishin dhe e bën të shkërmoqet. Ky gatim ka një shije të thellë, pak të tymosur, dhe shpesh shoqërohet me patate, pispili ose sallata të thjeshta me domate e rigon.
