Kisha e Shën Thomait, e ndërtuar në shekullin XVIII mbi rrënojat e një faltoreje më të hershme, ndodhet në fund të lagjes historike Goricë, në një pikë të qetë pranë rrugës nacionale që lidh Beratin me zonat periferike. Kjo kishë është një dëshmi e rrallë e mbijetesës së objekteve të kultit në periudha të trazuara të historisë së vendit.
Gjatë periudhës së komunizmit, objekti u shkatërrua pjesërisht, duke humbur funksionin fetar dhe shumë nga elementet arkitektonike origjinale. Megjithatë, ajo mbijetoi në mënyrë të pazakontë, duke u ruajtur si strukturë ndërtimore dhe duke iu përshtatur funksioneve komunitare, përfshirë përdorimin si sallë mbledhjesh dhe depo muzeale, sipas dëshmive lokale dhe burimeve dokumentare, siç përmendet nga Pierre-Pandeli Simsia.
Pas viteve 1990, me kthimin e lirisë fetare në Shqipëri, kisha rifitoi funksionin e saj fillestar, duke u rikthyer në një vend të shenjtë dhe simbol të qëndresës shpirtërore të komunitetit ortodoks të Goricës. Edhe pse gati e boshatisur në periudha të caktuara, objekti ruan kujtimin e një lufte të heshtur për mbrojtjen e trashëgimisë kulturore dhe fetare.
Sot, Kisha e Shën Thomait nuk përfaqëson vetëm një objekt kulti, por një shenjë të prekshme të rezistencës historike, që dëshmon përpjekjet e komunitetit për të ruajtur dhe rigjallëruar traditat e tij përballë sfidave ideologjike dhe kohore.
