Kisha e Shën Spiridhonit, e ndodhur në zemër të lagjes historike Goricë, është një nga objektet më domethënëse të trashëgimisë kishtare në Berat, si për vlerën e saj arkitekturore, ashtu edhe për rolin që ka luajtur në historinë bashkëkohore të besimit në Shqipëri. Ajo u rindërtua në vitin 1864, mbi themelet e një kishe më të hershme, dhe përfaqëson një strukturë bazilikale me tre nefet, tipike për kishat ortodokse të shekullit XIX.
Interieri i kishës dallohet për një zbukurim të pasur me stuko-relieve, motive dekorative të gdhendura në dru dhe kolonada guri që mbështesin harqe të gjera arkadash, duke i dhënë hapësirës një ndjenjë solemniteti dhe përmasa estetike të mirëpërcaktuara. Dritaret e harkuara dhe ndriçimi natyror përforcojnë atmosferën meditative dhe karakterin shpirtëror të ambientit të brendshëm.
Kjo kishë është e njohur për ngjarjen historike të 20 nëntorit 1990, kur u mbajt mesha e parë publike në Shqipëri pas rënies së regjimit komunist. Kjo datë shënoi jo vetëm rindërtimin e
funksionit fetar të kishës, por gjithashtu simbolizoi fillimin e rilindjes së besimit ortodoks në vend, pas dekadash të ndalimit institucional të fesë.
Nga viti 1990 deri në vitin 2009, Kisha e Shën Spiridhonit shërbeu si katedralja kryesore ortodokse e qytetit të Beratit, duke përmbushur të gjitha funksionet liturgjike për komunitetin e lagjes Goricë dhe më gjerë. Gjatë kësaj periudhe, ajo u bë qendër shpirtërore, kulturore dhe historike, duke rritur ndjeshëm rëndësinë e saj në jetën publike të qytetit.
Sot, Kisha e Shën Spiridhonit mbetet një monument aktiv i trashëgimisë ortodokse shqiptare, një pikë referimi për historinë moderne të lirisë fetare, dhe një destinacion i rëndësishëm për pelegrinët dhe vizitorët, të cilët kërkojnë të njohin jo vetëm arkitekturën e saj të veçantë, por edhe mesazhin historik që ajo përçon.
