Kisha e Shën Gjergjit ndodhet në sektorin juglindor të Kalasë së Beratit, dhe përfaqëson një ndër objektet e kultit të krishterë me historik të ndërlikuar ndërtimor dhe transformues. Fillimisht e ndërtuar në shekullin XVIII, kisha ka pësuar ndryshime të konsiderueshme gjatë shekullit XX, duke humbur pjesërisht karakteristikat e saj origjinale arkitektonike.
Gjatë viteve 1980, objekti u rikonstruktua dhe adaptua për përdorim si rezidencë qeveritare, çka solli shkatërrimin e pjesës së sipërme të kishës dhe ndërtimin e një strukture të re sipas stilit tradicional beratase. Megjithatë, kati përdhes i ndërtesës ka ruajtur ende muret autentike të shekullit XVIII, të ndërtuara me breza alternues tullash dhe guri, teknikë tipike e mjeshtërisë së ndërtimit në jug të Shqipërisë.
Vlera të rëndësishme dokumentare për formën e saj të mëparshme jep një fotografi bardh e zi e agjencisë italiane LUCE, realizuar gjatë viteve 1940, ku kisha paraqitet në tipologjinë e një kompleksi manastiror, me mure guri, hyrje perëndimore dhe planimetri drejtkëndëshe. Një tjetër element dallues ishte portiku me kolonadë, i cili i shtonte harmoninë fasadës dhe shërbente si hapësirë pritjeje dhe kalimi drejt naosit.
Një tipar i veçantë arkitektonik i kishës së dikurshme ishte kambanorja e pozicionuar në anën perëndimore të objektit, me dy hapësira për vendosjen e kambanave, një element që tregon për kujdesin në balancimin ndërmjet funksionalitetit liturgjik dhe përmasës estetike të strukturës.
Sot, ndonëse Kisha e Shën Gjergjit nuk ruan më formën e saj të plotë historike, ajo mbetet një dëshmi e ndërthurjes mes trashëgimisë së lashtë fetare dhe ndërhyrjeve të kohëve moderne, duke reflektuar sfidat e mbijetesës së monumenteve gjatë periudhave të ndryshme politike në Shqipëri.
